هر چی هم از اوضاع مملکت و بی رحمی و کثافت این شهر بگی ، بازم وقتی که آخر شب توی خیابونای خلوت و خنک و  خیس و پاییزی تهران ( یا هر شهر دیگه ) قدم می زنی یا پشت پنجره ی ماشینی ، با پوست و گوشت و استخونت حس می کنی که این شهر ، این کشور ، متعلق به توئه. و تو متعلق به همین کوچه ها و خیابونایی ; نه هیچ بهشت یا جهنم دیگه ای.